Dzisiaj chciałem opowiedzieć o debiutanckim pełniaku francuskiego zespołu Ad Hominem zatytułowanym Planet ZOG - The End. Zespół ten, prowadzony przez Kaisera, w ostatnich latach zyskał trochę na popularności, w szczególności po zeszłorocznym występie na Steelfest. Jednak dzisiaj skupię się na wcześniej już wspomnianym debiucie, wydanym w 2002 roku.

Dostajemy tutaj prawie 35 minut bardzo klasycznego Black Metalu, spowitego dużą ilością wręcz marszowych riffów i wokali, które dodają do tej typowej Black Metalowej mieszanki sporo triumfalności. Poza tym, że nie spotkamy się tutaj z żadnymi nie wiadomo jakimi wodotryskami, to moim zdaniem album ten jest pod każdym względem dobrze dopięty.

Mamy tutaj szybsze i bardziej mizantropijne partie z tnącymi jak brzytwa wokalami oraz te, jak wspominałem powyżej, wolniejsze, bardziej marszowe i epickie momenty, które przenoszą nas wręcz za druty kolczaste obozów koncentracyjnych ubiegłego wieku.

Każda pojedyncza piosenka jest jak cios naładowany pod korek nienawiścią i wymierzony prosto w twarze wyznawców religii abrahamowych, co sprawia, że pomimo iż Ad Hominem nie odkrywa tutaj Ameryki, to dalej każda piosenka jest na tyle przepełniona energią, że można na spokojnie przesłuchać ten album parę razy pod rząd i nie zanudzi nas on na śmierć ani nie sprawi, że już od pierwszych minut Planet ZOG - The End będziemy nieustannie patrzeć, ile jeszcze zostało do końca.

Mogę definitywnie polecić to wydanie każdemu, kto szuka szybkiego i twardo stąpającego po ziemi kawałka Black Metalu, bez żadnych udziwnień ani zbędnych eksperymentów. Podręcznikowy wręcz BM.