Bloodline to zespół złożony z ludzi, którzy stoją za innymi zespołami, które są dobrze znane myślę, że każdemu, ponieważ możemy tutaj usłyszeć ludzi z Bewitched, Naglfar, Setherial, Ondskapt i Shining. Tak więc mamy tutaj sporo szwedzkiej klasyki, jak i również trochę więcej przytłaczającej atmosfery z Shining.
Pomimo iż Bloodline działa od 1999 i stoją za nim nie ludzie z pierwszej lepszej łapanki, to dalej, pomimo upływu tylu lat, nie stali się oni za bardzo rozpoznawalni na scenie. Bynajmniej ja nigdy nie widziałem, żeby ktokolwiek o nich wspominał. Od 1999 wydali 3 pełne albumy i dzisiaj chciałem się skupić na ich drugim pełniaku zatytułowanym Hate Procession i wydanym w 2009 roku.
Na procesji nienawiści dostajemy prawie że 50 minut okropnie wręcz gęstej atmosfery i klimatu, który z każdą minutą coraz bardziej wcina się w naszą czaszkę jak skalpel. Bierze się to z faktu, iż Bloodline utrzymuje przez cały czas bardzo stałe tempa, bez przyspieszeń ani bez zwolnień, wywołując bardzo zimną i apatyczną aurę.
Ten stąpający powoli chłód przejawia się w każdym aspekcie tego albumu, głównie widać go w lirykach, które są przepełnione nienawiścią do całego gatunku ludzkiego. Każde słowo, każda jedna partia instrumentalna brzmi jak nóż chroboczący o ludzkie kości.
Grobowy klimat na gitarach i wokalach można zawdzięczyć głównie Fredricowi Gråby'emu, grającemu na Hate Procession pod ksywą Wredhe, który przez wiele lat udzielał się we wspomnianym wcześniej Shining, i stąd zapewne taka szkoła grania, skąpana w rozgoryczeniu i wstręcie. Wokalnie też usłyszymy tutaj wręcz przeszywające krzyki, które wiszą w przestrzeni jak zapach zgnilizny w domu seryjnego mordercy. Co by się zgadzało, ponieważ Bloodline obraca się cały czas w rejonach śmierci i mizantropii, co dobrze widać po wkładce do tej płyty. Można tam dostrzec ofiary, ich oprawców, jak i również np. terrorystów.
Muzycznie całość jest również jeszcze owiana wpływami industrialnymi, co można usłyszeć bardzo często na tym albumie, po np. różnych dziwnych, metalicznych wręcz dźwiękach, samplach przemówień, które oczywiście poruszają się wokół śmierci, oraz programowaną perkusją, która dodaje ten specyficzny industrialny wydźwięk.
Na Hate Procession również pojawiają się klawisze, bardzo subtelne i niewtrącające się na pierwszy plan, ale jednak dalej noszące taki słodszy dźwięk, brzmiące wręcz jak cymbałki, co dodaje sporo cynizmu tutaj i jest wręcz jak wisienka na torcie.
Album ten przenosi nas, zależnie od momentu, w inny świat, raz w świat oprawcy, a za drugim razem w świat ofiary. Hate Procession, moim zdaniem, potrzebuje paru odsłuchów, aby z nami kliknął odpowiednio. W tym przytłaczającym albumie potrzebne jest na pewno porządne przesłuchanie go, żeby dostrzec go w jego całej okazałości.
Całość kończy 3-minutowe outro Total Peace, zawierające te spokojne i wspominane wcześniej cyniczne klawisze oraz zawierające przemówienie Khalida Abdul Muhammada wygłoszone w listopadzie 1993 r. w Kean College w New Jersey, gdzie jako rzecznik Nation of Islam wypowiedział te słowa do białej ludności RPA: "If they won't get out of town by sundown, we kill everything white that ain't right that's in sight in South Africa. We kill the women, we kill the children, we kill the babies. We kill the blind, we kill the crippled, we kill them all … and kill them a-god-damn-gain".
Po tym przemówieniu stracił stanowisko w NOI i przyłączył się do New Black Panther Party.
Outro to jest dobrym i mrocznym domknięciem Hate Procession jako albumu, nie wpuszczając słuchaczowi nawet odrobiny świeżego powietrza przez te 50 minut. Cały czas trzeba się poruszać w powietrzu zgęstniałym od odoru rozkładających się ciał.
Tak więc, jak ktoś lubi takie klimaty, to bardzo polecam Hate Procession od Bloodline.
