Issue #0 // Genesis // Base Chain 8453
Folio No. 001
RECENZJA 🇵🇱 Polski

Frosty Torment - Chwala Sloncu, Chwala Ciemnosci

"Cztery lata po ukazaniu się bardzo dobrego debiutu („Death in Icy White”), a także wydanego w tym samym roku splitu pt. „Zjednoczeni braterską krwią”, Frosty Torment wraca z drugim albumem."

Full TranscriptID: zine:2

Ciężko nie znać tego projektu, jeśli ktoś śledzi rodzime podziemie i jest chociaż trochę zorientowany w temacie, wie, że Frosty Torment to przedstawiciel starej szkoły Black Metalu (oczywiście pisownia nie jest przypadkiem, czy też błędem autora). Muzyka Frosty Torment to absolutny hołd złożony dla twórców czarnej sztuki z początku lat 90-tych minionego wieku, o czym dowodzi chociażby sam fakt, że członkowie projektu zostają anonimowi, a we wkładce do albumu możemy przeczytać: „Frosty Torment is made up of veterans of the Polish extreme underground black metal scene. (…)”. Wypada zatem uszanować wolę muzyków i zagłębić się w dźwięki w jakich skąpany jest „Chwała Słońcu, Chwała Ciemności”.

Oczywiście wskazówką, czy też drogowskazem, jest zdanie, które pozwoliłem sobie przepisać z książeczki dołączonej do płyty. Album jest zimny niczym styczniowe noce w zaśnieżonych szczytach górskich. Brzmienie szorstkie, piwniczne, pachnące przewiewającym na wskroś wiatrem, nie pozbawione jednak melodii, ale nie słodkich, a pełnych niepokoju, tajemniczości, mroku i nie pozbawionych pazura. Nad całością unoszą się specyficzne wokale, zapewne znane maniakom polskiego Black Metalu i słyszane, że tak kolokwialnie napiszę „tu

i tam”.

Album, w którego skład wchodzi osiem utworów (w tym klimatyczne, otwierające płytę „Intro”) zamyka się w łącznym czasie trwania niespełna 34 minut i musze przyznać, że jest to czas optymalny. Muzycznie utrzymany raczej w średnich tempach, nie pozbawiony jednak przyspieszeń (jak chociażby w utworze tytułowym), czy wpadających w ucho i zapadających w pamięć, dosyć „chwytliwych”, marszowych wręcz motywach („Wieczna Zamieć, Wieczna Nienawiść”) lub, fragmentami, nieco skoczny, chyba mój ulubiony „Tradycja Śmierci”, gdzie agresywne melodie wkręcają się niebezpiecznie w mózg i nie chcą go opuścić.

Przyznam, że album na początku nie zrobił na mnie wielkiego wrażenia, dałem mu jednak szansę, następnie kolejną i kolejną. Dzięki temu dostrzegłem w nim wiele ukrytych zalet, które być może nie zostaną odkryte przez ignorantów, którzy machną ręką i stwierdzą „kolejny nijaki czarny metal”. Na pewno album ten nie jest skierowany do mas, to wzbudzenie ducha i klimatu tego co już było i nie wróci, tego o czym niektórzy mogą tylko czytać lub słuchać z opowieści ludzi, którzy w tym uczestniczyli. „Chwała Słońcu, Chwała Ciemności” to udany ukłon dla ludzi, którzy tworzyli legendarną już scenę w naszym kraju. Jego potężną zaletą jest to, że dla wielu zostanie materiałem obojętnym i zostającym w cieniu wobec kolorowych małolatów, którzy w imię nowoczesności i parszywych trendów, swoimi żenującymi zachowaniami i samą, żałosną, egzystencją, wspierani przez jeszcze bardziej żałosne persony tzw. sceny, ośmieszają wartości na jakich zbudowany jest prawdziwy Black Metal. Pozycja tylko dla maniaków czarnego metalu i jego starej szkoły. Hail!

8mm Ritual BroadcastReel: 09

Spectral Projection Unit / No. 1994

Wydawnictwo, Stronghold (2026)

Wszystkie Sektory

LeksykonPropagandaMapaSojusznicyWytwórnieKsięga (Mur)Info / PomocCementarzyskoO ProjekcieManifestProtokółRegulamin

Aparatura & Sygnał

Dostrajanie odbiornika // Kalibracja mechanizmów

StartNEWSZineMAPA