Grim Chronicles

Nowy Artykuł! Nie było początku, nie będzie końca Sens jest tylko w nas, nie da się uciec Można tylko nie zrozumieć i szybko umierać Wierząc, że ktoś coś zmieni, ślepo kierując się w pustkę Polska Arkona jeszcze przed wydaniem swojego debiutu w 1996 roku, zatytułowanym Imperium, który stał się najbardziej kultowym wydawnictwem tego zespołu, wydała dwie demówki dwa lata wcześniej. Jedna to An Eternal Curse of the Pagan Godz, a druga Bogowie zapomnienia, i to właśnie tę drugą chciałem dzisiaj omówić. Pomimo tego, że tak jak wspomniałem Bogowie zapomnienia zostały wydane dwa lata przed Imperium, to słychać tutaj już praktycznie ten sam styl i brzmienia co na Imperium. Te siarczyście, brudno brzmiące gitary, które rwą jak wicher, gitara basowa, która swoim wyrazistym brzękaniem nadaje kręgosłupa tym piosenkom, no i oczywiście te opętane wokale Messiaha, które porywają słuchacza w wir szaleństwa. Moim ulubionym aspektem Arkony na jej pierwszych wydawnictwach są właśnie te wokale i to, jak pomimo ich agresywności nadal możemy z łatwością, bez patrzenia w tekst, wiedzieć o czym śpiewają. A teksty tutaj to istny majstersztyk, jedne z najlepszych w całym polskim Black Metalu. Idealnie przekierowują tę mroczną atmosferę. Okazjonalnie możemy tutaj również usłyszeć bardzo subtelne keyboardy, tak jak np. w piosence Przyszły zdrajca chrześcijańskiej masy. Momentami Arkona potraf...